Γεννήθηκε στο Συρράκο τον Απρίλιο του 1848.Ο πατέρας του ήταν αγωγιάτης και είχε εννιά παιδιά.Εφτά αγόρια και δύο κορίτσια.

Ασχολήθηκε με το εμπόριο , έζησε πολλά χρόνια στην Οδησσο της Ρωσίας , οπού αναδείχθηκε σε μεγαλέμπορο και απόκτησε κολοσσιαία περιουσία.Απο τον γάμο του δεν απόκτησε παιδιά. Ήταν μεγάλος πατρριδολάτρης.Είχε πάντοτε στο μυαλό και την καρδία του "την φίλτατην γενέτειράν του το Συρράκον". Στο βιβλίο των Εφοροεπιτρόπων των Σχολείων Συρράκου που αρχίζει το 1883 υπάρχουν εεγγραφές σοβαρών χρηματικών ποσών που διέθετε για την εκπαίδευση. Πιθανόν να διέθετε χρήματα και πρίν το 1883.Το 1896 στέλνει απο τη Ρωσία χρυσουφαντο πανάκριβο και υψηλής τέχνης (αγιογραφίες σχεδιασμός κ.τ.λ) επιτάφιο καθώς και χρυσούφαντα άμφια για τους ιερείς.Το 1899 με χρήματα του δημιουργείται το αριστούργημα ξυλογλυπτικής και σύνθεσης τέμπλου του Αγίου Νικολάου. Είχε επιστρέψει στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Στις 17 Οκτωβρίου 1907 συντάσσει την διαθήκη του.Ορίζει κληρονόμον του και εκτελεστήν της διαθήκης του το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και κληροδόχο την κοινότητα Συρράκου, στην οποία κληροδοτεί την οικία του στην Πρέβεζα με τον όρο απο τα εισοδήματα της να προικίζονται κάθε χρόνο τρία φτωχά κορίτσια απο το Συρράκο. Το Πανεπιστήμιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να δέχεται υπότροφο φοιτητή απο το Συρράκο και μετά την αποφοιτησή του δέυτερον και αυτό να συνεχίζεται επ άπειρο. Η βούληση του ευεργέτη είναι ξεκάθαρη:"Ενί λόγω θα εννοήση ο κληρονόμος μου οτι επιθυμώ ίνα αι πρόσοδοι της περιουσίας μου χρησιμοποιηθούν όλαι υπέρ της γενετειράς μου..."

Η διαθήκη τελειώνει:"Εν τέλει παραγγέλω τον κληρονόμον μου, ίνα μετα τον θανατόν μου αποστείλη αμέσως το λείψανον μου εισ το Συρράκο ίνα ενταφιασθή εις τον Άγιον Γεώργιον όπισθεν της Εκκλησίας , ένθα από τούδε παρήγγειλα εις την κοινότητα χώρον διά τον ιδικόν μου τάφον και τον του αδελφού Κων/τίνου ον ξέθαψα εκ Παλέρμου της Σικελίας ύστερον απο δέκα επτά έτη. Επιθυμώ εκείθεν να επιτηρώ τους συμπολίτας μου κατα πόσον ευσυνειδήτως θα συμμορφώνται με τας θελήσεις μου".

Πέντε μήνες μετά τη σύνταξη της διαθήκης,στίς 16 Μαρτίου 1908, πεθαίνει στην Αθήνα.

Η σύγκλητος του Πανεπιστημίου ταριχεύει τη σορό του και υλοποιεί την επιθυμία του να ταφεί στο Συρράκο.Αντιπροσωπεία της την μεταφέρει ατμοπλοικά στην Πρέβεζα.Εκεί Δεσπότης , ιερείς, προύχοντες και Συρρακιώτες της πόλης αποτίουν στη σορό τιμές , με λαμπρή υποδοχή, με πομπές και τρισάγιο.Η σορός φτάνει στα Γιάννενα στις 25 Μαρτίου.Η υποδοχή είναι παλλαική. Δεσπότες, Ιερείς, Δημογέροντες, Σωματεία,οι Συρρακιώτες των Ιωαννίνων, μαθητές Σχολείων όλων των βαθμίδων(Δημοτικών-Ζωσιμαίας-Ορφανοτροφείου Γ. Σταύρου κ.α) καταθέτου πλήθος στεφανιών στη σορό, που καταλήγει στον Άγιο Ιωάννη Μπονήλα (Ανατολή) για λαικό προσκύνημα.

Στις 27 Μαρτίου η σορός φτάνει στο Συρράκο.Η νεκρώσιμη ακολουθία ψάλλεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου και με λαμπρή πομπή οδηγείται και θάβεται πίσω απο το ιερό της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.